ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ

Πριν από χιλιάδες χρόνια στην θεσσαλική γη, ζούσε ο βασιλιάς των Λαπήθων Υψέας, μαζί με την κόρη του Κυρήνη, την οποία την απόκτησε μετά από την ένωση του με μια νύμφη των νερών. Η Κυρήνη είχε μάθει την τέχνη του κυνηγιού και λέγεται πως η θεά Άρτεμις την θαύμαζε τόσο πολύ για τις ικανότητες της, που τις χάρισε δυο κυνηγετικά σκυλιά. Πέρα από το κυνήγι η όμορφη κόρη, είχε αναλάβει και την προστασία των κοπαδιών του πατέρα της.

Κάποτε ο θεός Απόλλωνας, έτυχε να συναντήσει την Κυρήνη, την ώρα που αυτή προσπαθούσε να προστατεύσει το κοπάδι της από την επίθεση ενός μεγάλου λιονταριού. Ο θεός θαύμασε την γενναιότητα της κόρης και έτρεξε στην σπηλιά του Κένταυρου Χείρωνα, που ζούσε εκεί κοντά στο Πήλιο, για να τον πληροφορήσει για την ταυτότητα της. Ο σοφός Χείρων τον ενημέρωσε για την καταγωγή της Κυρήνης και τον συμβούλεψε να την νυμφευτεί, αφού μαζί της θα αποκτούσε έναν θεϊκό γιο. Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο Απόλλων, σχεδίασε πως θα την παραπλανήσει.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΟΥ

Μια μέρα που η Κυρήνη βρισκόταν στις όχθες του Πηνειού, κατέβηκε ο Απόλλων με το χρυσό του άρμα, την άρπαξε και την μετέφερε στη Λιβύη. Οι Νύμφες ανέλαβαν να την φροντίζουν στο όρος Μύρτου. Αργότερα η περιοχή πήρε και το όνομα της, Κυρήνη.

Ο θεός του Φωτός, απόκτησε μαζί της ένα γιο, τον Αρισταίο. Λέγεται πως οι θεοί του Ολύμπου χάρηκαν όταν είδαν το θείο βρέφος. Ο Ερμής το πήρε και το άφησε μπροστά στα πόδια της Γαίας και των Ωρών και το έθρεψαν με νέκταρ και αμβροσία. Οι Νύμφες ανέλαβαν την ανατροφή του και του έδωσαν τα προσωνύμια "Νόμιος" που σημαίνει φύλακας των κοπαδιών και ''Αγραίος'', δηλαδή προστάτης των αγρών. Μετέπειτα τον έκαναν φύλακα των κοπαδιών τους στην θεσσαλική Φθία και του δίδαξαν την μελισσοκομεία, την καλλιέργεια της ελιάς και την παρασκευή του τυριού. Ενώ ο Χείρων του δίδαξε την ιατρική και την μαντική τέχνη. Όταν ήρθε η ώρα να νυμφευτεί οι Μούσες του έδωσαν για γυναίκα του την Αυτονόη, την κόρη βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας ή κατά άλλους της Σεμέλης. Μαζί της απόκτησε μια κόρη, την Μάκρη, την μελλοντική παραμάνα του Διονύσου και τον Ακταίωνα. Για τον άτυχο Ακταίωνα θα μιλήσουμε παρακάτω.

Ο ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΑ

Μια καλοκαιρινή μέρα ο Αρισταίος έβοσκε το κοπάδι του δίπλα στις όχθες του Πηνειού. Εκεί συνάντησε την δρυάδα Ευρυδίκη, την σύζυγο του Ορφέα. Η νύμφη ξαφνιασμένη και τρομαγμένη από την παρουσία του Αρισταίου, άρχισε να τρέχει. Στην φυγή της σκόνταψε και την δάγκωσε ένα φίδι στον αστράγαλο. Σαν πληροφορήθηκαν οι δρυάδες την είδηση του θανάτου της, μεγάλος θρήνος ακούστηκε σε όλη την Θράκη. Ο Ορφέας όταν έφτασε εκεί, ήταν ήδη αργά. Ο Άδης είχε προλάβει να την αρπάξει. Με θρηνητικά τραγούδια περιπλανήθηκε σε όλη την Ελλάδα μέχρι το Ταίναρο, το δυτικότερο άκρο της Πελοποννήσου. Βασισμένος στη λύρα του μπήκε στο βασίλειο των νεκρών για να την επαναφέρει στην ζωή, όμως χωρίς επιτυχία. Τότε ορκίστηκε μαζί με τις δρυάδες πως θα εκδικηθεί τον αίτιο του θανάτου της.

Ο Αρίσταιος που αγνοούσε τι είχε συμβεί στην άμοιρη νύμφη, συνέχισε τις εργασίες του. Όταν επισκέφτηκε τα μελίσσια του, τα βρήκε αποδεκατισμένα. Θορυβημένος από την καταστροφή που τον βρήκε, έτρεξε στην μητέρα του Κυρήνη, για να την συμβουλευτεί. Η Κυρήνη του πρότεινε να επισκεφτεί τον Πρωτέα, για να του δώσει χρησμό.

Ο σοφός Πρωτέας που ήταν εξαντλημένος από τον καύσωνα, αναπαυόταν στο παλάτι του εκείνη την ώρα. Όταν εμφανίστηκε μπροστά του ο Αρισταίος, ενοχλημένος ο γέροντας αρνήθηκε να τον βοηθήσει. Για να τον τρομοκρατήσει πήρε διάφορες μορφές. Μάταια, όμως.  Η επιμονή του Αρισταίου τον λύγισε και του φανέρωσε πως τα μελίσσια του αποδεκατίστηκαν γιατί, προκάλεσε άθελα του τον θάνατο της Ευρυδίκης.

Ακούγοντας αυτά ο Αρισταίος επέστρεψε στην μητέρα του.  Εκείνη τον συμβούλεψε να εξευμενίσει τις Νύμφες, χτίζοντας στην κοιλάδα τους, τέσσερις βωμούς και να τους προσφέρει τέσσερις ταύρους και τέσσερις δαμάλες. Τα κουφάρια τους θα τα άφηνε στην κοιλάδα. Την ένατη μέρα θα επισκεπτόταν ξανά τον τόπο και θα κρατούσε αυτή τη φορά μαζί του, προσφορές για τον Ορφέα. Θα του πρόσφερε παπαρούνες και ένα μαύρο πρόβατο. Αφού έγιναν όλα όσα έπρεπε, ο Αρισταίος ξαναγύρισε στην κοιλάδα. Πάνω στα  κουφάρια των ζώων αντίκρισε ένα μελίσσι. Σημάδι πως είχε αποκτήσει την εύνοια των δρυάδων και του Ορφέα. Από εκείνη την στιγμή άρχισε να διδάσκει στους ανθρώπους την τέχνη της μελισσοκομίας.

Ο ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΤΕΜΙΑ

Ο γιος του ο Ακταίωνας, είχε αποκτήσει από πολύ μικρός την φήμη του καλού κυνηγού. Η ζωή του όμως υπήρξε πολύ σύντομη. Για τον πρώιμο θάνατο του έχουν γραφτεί διάφορες εκδοχές. Ο Διόδωρος αναφέρει πως είχε καυχηθεί στην θεά Άρτεμις πως ήταν καλύτερος από κείνη στο σημάδι και θέλησε να αναμετρηθεί μαζί της. Η θεά προσβεβλημένη για την ύβρης του, τον χτύπησε με ένα βέλος. Ο Στησίχορος από την Ιμέρα, αναφέρει πως θέλησε να παντρευτεί την Σεμέλη και ο Δίας τον τιμώρησε κεραυνοβολώντας τον.

Ο πιο διαδεδομένος μύθος για τον θάνατο του λέει πως, μια μέρα που είχε βγει για κυνήγι στον Κιθαίρωνα μαζί με τα πενήντα κυνηγετικά σκυλιά του, συνάντησε την Άρτεμις. Η θεά μαζί με τις συντρόφισσες της λούζονταν στον ποταμό. Όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία του αδιάκριτου νεαρού, η Άρτεμις τον μεταμόρφωσε σε ελάφι. Τα σκυλιά που τον ακολουθούσαν, μην μπορώντας να τον αναγνωρίσουν τον κατασπάραξαν.

Ο πατέρας του συντετριμμένος από τον θάνατο του, αποφασίζει να επισκεφτεί το Μαντείο των Δελφών. Ο Απόλλωνας τον παρηγορεί και τον συμβουλεύει να μεταβεί στη νήσο Κέος ή Κέα. Ο Σείριος ή Κύνας με έναν φοβερό καύσωνα είχε προκαλέσει τρομερό λιμό στα νησιά. Οι σκύλοι (κύνες) είχαν λυσσάξει και σκότωναν τους ανθρώπους. Ο Αρισταίος μετέβει στο νησί με μια ομάδα Αρκάδων όπως τον συμβούλεψε ο Απόλλωνας και ανέγειρε ένα ναό προς τιμήν του ''Ικμαίου'' Δία. Στην συνέχεια πρόσφερε θυσίες στον Δία και στον Σείριο. Οι ικεσίες τους εισακούστηκαν και δρόσισαν αύρες το Αιγαίο για σαράντα μέρες, βάζοντας τέλος στον λιμό. Από τότε οι Ιερείς της Κέας ακολούθησαν το παράδειγμα του Αρισταίου και κάθε χρόνο πριν εμφανιστεί στον ορίζοντα ο Σείριος, του έκαναν προσφορές για να τύχουν την εύνοια του. 

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

Από την Κέα ο Αρισταίος θα μεταβεί σε άλλα νησιά για να εκπολιτίσει και άλλους πληθυσμούς. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως είχε μεταβεί και στην Σαρδηνία, όπου έφτιαξε φυτείες και εξημέρωσε  τον τόπο που ήταν άγριος. Στην Σικελία λόγω της αφθονίας της σε καρπούς και ζώα, τους δίδαξε την μελισσοκομία και την καλλιέργεια της ελιάς. Οι κάτοικοι του νησιού για τις ευεργεσίες του αυτές τον τίμησαν σαν θεό. Ο Αρισταίος περιπλανήθηκε σε όλη την Μεσόγειο και όταν επέστρεψε στον ελληνικό χώρο εγκαταστάθηκε μαζί με τον Διόνυσο στο όρος Αίμο. Έπειτα χάθηκαν τα ίχνη του και του δόθηκαν τιμές όμοιες των Αθανάτων!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΡΟΔΟΣ - Η ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Η Ρόδος, το διαμάντι των Δωδεκανήσων, συσχετίζεται από τους αρχαίους χρόνους με το ομώνυμο λουλούδι, που ήταν αφιερωμένο στον θεό Ήλιο. Ο συσχετισμός αυτός φαίνεται να μην ήταν τόσος τυχαίος, αφού οι πρόγονοι μας είχαν παρατηρήσει την ευεργετική δύναμη που ασκούσε ο Ήλιος πάνω σε αυτό το όμορφο νησί. 

Η Ρέα όταν γέννησε τον Ποσειδώνα, τον έκρυψε σε αυτό το μέρος, για να τον γλυτώσει από τον πατέρα του τον Κρόνο. Η κόρη του Ωκεανού Καφείρα μαζί με τους αυτόχθονες κατοίκους του νησιού, τους Τελχίνες, ανέλαβε την ανατροφή του νεογέννητου. Οι Τελχίνες ως άριστοι ναυτικοί και πολυτεχνίτες είχαν αναλάβει επίσης να κατασκευάσουν και την τρίαινα του Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας με την τρίαινα είχε αποκτήσει την δύναμη να ταράζει την θάλασσα και να δημιουργεί νησιά, να σκίζει τα βουνά στα δύο βοηθώντας τους ποτάμιους θεούς να περάσουν και να χυθούν μέσα στην θάλασσα.

Ο Ποσειδώνας όταν ενηλικιώθηκε ερωτεύτηκε μια από τις αδερφές των Τελχίνων, την Αλία την «θεά της θάλασσας» και απόκτησε μαζί της έξι γιους και μια κόρη, την όμορφη νύμφη Ρόδη ή Ρόδο, από όπου πήρε και το νησί το όνομα της.

Ένας μύθος λέει πως κάποτε οι Τελχνίνες ή αλλιώς ''Βασκάνοι'' είχαν αποκτήσει μεγάλη δύναμη και θα δηλητηρίαζαν την πανίδα και την χλωρίδα του νησιού, αν δεν είχαν επέμβει οι θεοί με κατακλυσμό να τους εξαφανίσουν. Οι Τελχίνες που προαισθάνθηκαν τον κατακλυσμό, εκκένωσαν το νησί. Οι περισσότεροι κατάφεραν να διαφύγουν στις βοιωτικές ακτές και παρέμειναν ελάχιστοι πάνω στο νησί.  Όταν ο κατακλυσμός τελείωσε, ο Ήλιος αντίκρισε από ψηλά μια όμορφη κορυφή να προεξέχει από την θάλασσα. Έριξε τις ακτίνες του πάνω στο νησί και το στέγνωσε από τα αλμυρά νερά. Στην συνέχεια νυμφεύτηκε την Ρόδο και απόκτησε μαζί της επτά γιούς, τους Ηλιάδες.

Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει πως, ο Δίας μετά την Γιγαντομαχία μοίρασε την γη στους θεούς. Όλοι πήραν το μερίδιο τους εκτός από τον γιο του Υπερίωνα και της Θείας, τον Ήλιο που βρισκόταν στον ουράνιο θόλο. Όταν ο Δίας τον θυμήθηκε ζήτησε από τους θεούς να ανακαλέσουν την μοιρασιά τους και να γίνει εκ νέου η διανομή της γης. Ο Ήλιος δεν το δέχτηκε και είπε πως ξεχώρισε στα βάθη της θάλασσας ένα κομμάτι εύφορης γης να μεγαλώνει. Προσκάλεσε την Μοίρα Λάχεσις και τους υπόλοιπους Θεούς και τους έβαλε να ορκιστούν πως όταν θα εμφανιζόταν εκείνη η γη θα γινόταν το δικό του μερίδιο. Έτσι κι έγινε. Από τα αλμυρά νερά αναδύθηκε ένα όμορφο νησί, η Ρόδος. Ο Ήλιος τη νυμφεύτηκε και απόκτησε επτά γιούς, τους Ηλιάδες, τους προγόνους των Ροδίων !

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΚΑΛΥΔΩΝΙΟ ΚΥΝΗΓΙ

 ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ ΚΑΙ ΑΤΑΛΑΝΤΗ

Στην πόλη Καλυδώνα της Αιτωλίας ζούσε ο βασιλιάς  Οινέας με την σύζυγο του Αλθαία. Η Αλθαία ήταν αδερφή της αρχέγονης γυναίκας Λήδας και κόρη του βασιλιά Θέστιου και της Ερυθέμιδας από την Αιτωλία. Οι μολόχες των βάλτων πήραν το όνομα τους από την Αλθαία. Ο βασιλιάς Οινέας ήταν απόγονος του Ενδυμίωνα και της Προνόης, γιος του Πορθάωνα  και της Ευρύτης. Σύμφωνα με μια άλλη γενεαλογία καταγόταν από τον Δευκαλίωνα.

Ο Οινέας καλλιέργησε πρώτος το αμπέλι. Ο βοσκός του ο Στάφυλος μια μέρα παρατήρησε πως από το κοπάδι εξαφανιζόταν ένα τραγί και όταν επέστρεφε ήταν πάντα χορτάτο. Το παρακολούθησε λοιπόν και το βρήκε να τρώει γλυκά σταφύλια από ένα αμπέλι. Έτσι έδωσαν στο σταφύλι το όνομα του βοσκού. Την χρήση του κρασιού την διδάχτηκε  από τον Διόνυσο, ως αντάλλαγμα της φιλοξενίας που δέχτηκε στο σπίτι του. Πρόσθεταν επίσης πως δεν επισκέφτηκε το παλάτι για να συναντήσει τον Οινέα, αλλά την βασίλισσα Αλθαία. Ο Οινέας που κατάλαβε τις διαθέσεις του θεού, έφυγε από την πόλη και πήγε να θυσιάσει στην εξοχή. Η Αλθαία ενώθηκε με τον Διόνυσο και γέννησε μια κόρη, την Δηιάνειρα, που το όνομα της ήταν παρθένα εχθρική προς τους άνδρες και καταστροφική γυναίκα. Αργότερα η Αλθαία θα κάνει πολλά παιδιά και με τον Οινέα. Ο πιο σπουδαίος είναι ο Μελέαγρος.  Γι αυτόν έλεγαν πως την νύχτα που κοιμήθηκε με τον Οινέα είχε κάνει έρωτα και με τον Άρη. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο Μελέαγρος δεν είχε θεϊκή καταγωγή. 

Το βρέφος δεν είχε φτάσει ακόμα την έβδομη μέρα της ζωής του, όταν οι τρεις Μοίρες εμφανίστηκαν στο παλάτι, για να το μοιράνουν. Η Κλωθώ είπε πως θα έχει ανώτερη ψυχή, η Λάχεση πως θα είναι ανδρείος και η Άτροπος βλέποντας ένα δαυλό που ήταν αναμμένο στο τζάκι μοιραίνει και λέει: «ο Μελέαγρος θα ζήσει τόσο όσο να καεί τελείως αυτός ο δαυλός». Στα λόγια αυτά η Αλθαία τρόμαξε. Πήδηξε από το κρεβάτι, έβγαλε τον δαυλό από την φωτιά και το έκρυψε μέσα σε μια κασέλα, για να διαφυλάξει τη ζωή του γιου της. Τα χρόνια περνούσαν και ο Μελέαγρος μεγάλωνε και δυνάμωνε κάθε μέρα σε δύναμη και θάρρος.

Στην Ιλιάδα μαθαίνουμε από τον γερο – Φοίνικα πως ο Οινέας μια χρονιά είχε ξεχάσει να προσφέρει στην Άρτεμη τους καρπούς της πρώτης του σοδειάς. Η θεά οργισμένη ξεσήκωσε έναν πελώριο κάπρο, για να αφανίσει τα χωράφια του Οινέα. Ο κάπρος ήταν τόσο μεγάλος που μόνος του ο Μελέαγρος δεν μπορούσε να τον σκοτώσει. Τότε φώναξαν ήρωες από όλες τις πόλεις, για το κυνήγι του κάπρου. Κανένας από τους ήρωες που ζούσε τότε δεν έμεινε στην πατρίδα του. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο Ηρακλής, που ήταν επιφορτισμένος να εκτελέσει τους άθλους του. Πρώτοι έφτασαν στην Καλυδώνα τα αδέρφια της Αλθαίας, οι θείοι του Μελέαγρου από την Πλευρώνα, που ήταν Κουρήτες. Οι Κουρήτες στην  Αιτωλία ήταν ολόκληρος λαός, ενώ στην Κρήτη ήταν μόνο τρεις θεϊκοί έφηβοι που έσυραν τον χορό των όπλων γύρω από το βρέφος–Δία. Ήρθαν επίσης οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης, ο Θησέας από την Αθήνα, ο Ιφικλής ετεροθαλής αδερφός του Ηρακλή, ο Ιάσωνας από την Θήβα, ο Άδμητος, ο Πηλέας από την Θεσσαλία, ο Τελαμώνας από τη Σαλαμίνα, ο Αγκαίος και πολλοί άλλοι.

Κατά τους μυθογράφους της νεότερης εποχής μαθαίνουμε πως στο κυνήγι του κάπρου πήρε μέρος και μια όμορφη παρθένα η Αταλάντη. Η Αταλάντη ήταν κόρη του Αρκάδιου Ίασου ή του Βοιωτού Σχοινέα. Ο πατέρας της που επιθυμούσε αγόρι, όταν γεννήθηκε την παραπέταξε στην οροσειρά Παρθένιον. Εκεί την βύζαξε μια αρκούδα και έτσι μπήκε στον κύκλο της Άρτεμης. Την ανατροφή της, την ανέλαβαν οι κυνηγοί του βουνού. Όταν μεγάλωσε επέστρεψε στο σπίτι της, αλλά ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει και ανέβηκε πάλι στα βουνά. Τις παρέες των αγοριών της απέφευγε και από την ιδέα του γάμου έμενε μακρυά.  

Από τον έρωτα όμως δεν μπόρεσε να γλυτώσει, όπως δεν τα είχε καταφέρει ούτε η Άρτεμις. Η ομορφιά της είχε ανεβάσει στο βουνό πολλούς επίδοξους μνηστήρες. Ο όρος που είχε επιβάλλει όμως στους μνηστήρες για να παντρευτεί τους είχε δυσκολέψει πολύ. Αυτός που θα κατάφερνε να παραβγεί μαζί της στο τρέξιμο, θα την παντρευόταν. Όποιος δεν τα κατάφερνε θα έπεφτε νεκρός από τα βέλη της. Στον αγώνα έτρεχε γυμνή και κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στην ομορφιά της. Μέρος στον αγώνα πήρε και ένας ακόλουθος του Ποσειδώνα, ο ωραίος νέος Ιππομένης, που το όνομα του σημαίνει «το μένος του αλόγου». Η θεά Αφροδίτη του χάρισε τρία χρυσά μήλα, κομμένα από το στεφάνι του Διονύσου, για να κερδίσει τον αγώνα. Καθώς έτρεχαν ο Ιππομένης άφηνε τα μήλα να πέφτουν μπροστά στα πόδια της Αταλάντης. Αυτή θαμπωμένη από την λάμψη τους, σταμάτησε να τα πιάσει. Έτσι ο μνηστήρας πέτυχε τον σκοπό του. Η Αταλάντη τον ακολούθησε σε ένα σκοτεινό άλσος. Εκεί βρισκόταν κρυμμένο ένα ιερό της Μεγάλης Μητέρας. Ενώθηκε μαζί του και η θεά οργισμένη για την προσβολή, τους μεταμόρφωσε σε ζευγάρι λιονταριών και τους έζεψε στην άμαξα της. Η μεταμόρφωση αυτή συμβολίζει την αιώνια αγνότητα.

Όταν έγινε γνωστό στους ήρωες πως στο κυνήγι θα πάρει μέρος και μια γυναίκα αναστατώθηκαν. Ποτέ καμιά γυναίκα δεν είχε πάρει μέρος σε κυνήγι με άνδρες. Εννιά μέρες φιλοξενούσε ο Οινέας τους ήρωες στην κατοικία του. Ο Μελέαγρος γοητευμένος από την ομορφιά της Αταλάντης της έστειλε προξενιά και τότε ξεκίνησε το κυνήγι. Ο Αγκαίος, ήταν από αυτούς που αντιστάθηκε πιο πολύ και έπεσε θύμα του κάπρου. Ο Πηλέας σκότωσε με το σπαθί του από απροσεξία, τον πεθερό του Ευρυτίωνα. Πολλοί σκοτώθηκαν από τον κάπρο, η ατυχία όμως ήρθε στο τέλος.

Το κυνήγι διήρκεσε έξι μέρες. Η Αταλάντη καταφέρνει και λαβώνει τον κάπρο και ο Μελέαγρος τον σκοτώνει. Μετά από το κυνήγι πρέπει να μοιραστεί το κρέας και να γίνει ένα μεγάλο συμπόσιο, όπως συνήθιζαν οι άνδρες. Ο νικητής παίρνει τρόπαιο το δέρμα και το κεφάλι του κάπρου. Ο Μελέαγρος το προσφέρει στην Αταλάντη και οι γιοι του Θέστιου εξοργίζονται που το πάιρνει μια γυναίκα. Προσπαθούν να της αφαιρέσουν το δώρο και ο Μελέαγρος τους σκοτώνει. Την είδηση την πληροφορείται η Αλθαία : «ο γιος της χάρισε το τρόπαιο σε μια ξένη γυναίκα και σκότωσε τα αδέρφια της μητέρας του».

Στην Ιλιάδα μαθαίνουμε την ιστορία κάπως έτσι: Όταν ο Μελέαγρος προσφέρεται να πολεμήσει το φοβερό θηρίο παίρνουν μέρος μεγάλος αριθμός συντρόφων, από τις γειτονικές πόλεις μέσα σε αυτούς και οι θείοι του από την Πλευρώνα, οι Κουρήτες γιοι του Θέστιου. Με την βοήθεια τους, ξετρυπώνει τον κάπρο από το καταφύγιο του και το τρυπάει με τα βέλη του. Αμέσως ξεσπάει καβγάς για το ποιος θα πάρει το τρόπαιο. Μέσα στον καβγά ο Μελέαγρος σκοτώνει τα αδέρφια της μάνα του και ξεσπάει πόλεμος ανάμεσα στους Κουρήτες της Πλευρώνας και στους Αιτωλούς της Καλυδώνας. Η Αλθαία όταν πληροφορείται τον θάνατο των αδερφών της, πέφτει στα γόνατα και με δάκρυα στα μάτια χτυπάει το έδαφος και τους θεούς παρακαλεί: «...τον Άδη ξόρκιζε, την Περσεφόνη, να δώσουν θάνατο στο γιο που από τα σπλάχνα της βγήκε. Οι προσευχές της ακούστηκαν από το βάθος του Έρεβου, από την Ερινύα, την αδυσώπητη θεά που στα σκοτάδια μέσα αυτή πλανιέται». Ο Μελέαγρος όταν μαθαίνει τις ευχές τις μάνας του οργίστηκε και αποτραβήχτηκε από τον πόλεμο. Έμεινε στο σπίτι, δίπλα στην γυναίκα του Κλεοπάτρα, την κόρη του Ίδα και της Μάρπησσας. Σε αυτή την ιστορία παρ όλου που δεν ακούγεται το όνομα της Αταλάντης και ο δαυλός, ο Μελέαγρος υποτάσσεται για μια ακόμα φορά στα θέλγητρα μιας γυναίκας. Μάταια γονείς και ιερείς τον παρακαλούν να συνεχίσει τον πόλεμο. Οι Κουρήτες μπήκαν στην πόλη και είχαν φτάσει μέχρι το σπίτι του. Όταν οι πέτρες από την στέγη  του υποθαλάμου, όπου βρισκόταν ο Μελέαγρος μαζί με την σύζυγό του άρχισαν να πέφτουν, η Κλεοπάτρα με δάκρυα στα μάτια τον παρακαλούσε να βγει έξω και να πολεμήσει. Τότε πια δεν αντιστάθηκε και φόρεσε την αρματωσιά του, βγήκε από το παλάτι και έδιωξε τους εχθρούς από την πόλη.

Στο μεταξύ οι Ερινύες άκουσαν τις ευχές της μάνα του και ο Απόλλωνας με τα βέλη του τον στοχεύει. Η δύναμη του θεού όμως εξουδετερώνεται από την δύναμη του δαυλού. Τότε η Αλθαία θυμήθηκε την κασέλα με τον δαυλό που τόσα χρόνια έκρυβε. Άνοιξε την κασέλα, έβγαλε το δαυλό και τον έριξε μέσα στην φωτιά. Μόλις έγινε στάχτη το ξύλο, έσβησε και ο Μελέαγρος. Άλλοι λένε πως πέθανε στην μάχη ή σύμφωνα με μια πιο παλιά διήγηση πως έπεσε κοντά στα κομμάτια του κάπρου, δίπλα στα πτώματα των αδερφών της μητέρας του.

Στην είδηση του θανάτου του η μητέρα και η γυναίκα του σκοτώνονται από απελπισία. Οι αδερφές του απαρηγόρητες θρηνούν πάνω από τον τάφο του, μέχρι που η Άρτεμις τις λυπήθηκε και τις μεταμόρφωσε σε πουλιά και τις μετέφερε στην Λέρο. Αυτά τα πουλιά είναι οι μελεαγρίδες ή φραγκόκοτες, που ακόμα και τώρα σε κάθε επιστροφή της καλής εποχής φαίνονται σαν να φοράνε το πένθος του αδερφού τους.

Λέγεται πως στον Κάτω Κόσμο ο Μελέαγρος φόβισε ακόμα και τον Ηρακλή και όταν του διηγήθηκε με δάκρυα στα μάτια  το κυνήγι που έγινε στην Καλυδώνα, ο Ηρακλής δάκρυσε  για πρώτη και μοναδική φορά. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΡΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ (2ο μέρος)

       Οι Έλληνες είχαν παρατηρήσει από  πολύ νωρίς τις μορφές που τα σύνολα των άστρων σχηματίζουν στον ουρανό, την θέση που αυτά έχουν σε αυτόν, τις διάφορες ώρες που ανατέλλουν και δύουν ανάλογα την εποχή του χρόνου και τι προσφέρουν στην ναυτιλία και στις αγροτικές δουλειές. Τα σταθερά αστέρια φαίνεται πως έχουν μεγαλύτερη θέση στην ελληνική μυθολογία. 

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΩΡΙΩΝΑ 

     O Αστερισμός του Ωρίωνα ήταν αντικείμενο πολλών θρύλων, που αναπτύχθηκε κυρίως στις νησιωτικές περιοχές. Ο Ωρίωνας ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ευρυάλης.

     Ο Αστερισμός του, φανερώνεται κατά το θερινό ηλιοστάσιο και εξαφανίζεται στην αρχή του χειμώνα. Το καλοκαιριάτικο πρωινό παρουσιάζεται στην Ανατολή και αφανίζει το άστρο της Αυγής. Γι αυτό έλεγαν πως ο Ωρίωνας υπήρξε ο εραστής της Αυγής. Λίγο αργότερα όταν ανατέλλει  μονάχα προς το μεσονύχτι έδινε το σινιάλο για την συγκομιδή και τον τρύγο. Με αυτήν την ιδιότητα θα παίξει σπουδαίο ρόλο στους διονυσιακούς θρύλους της Χίου.

     Οι ναυτικοί τον φαντάζονταν σαν έναν γίγαντα-κυνηγό που διατρέχει τον ουρανό με την χρυσαφένια του ασπίδα. Άλλοτε κυνηγά τις Πλειάδες, που τρέχουν να κρυφτούν στα βαθύ του Ωκεανού και άλλοτε σκοτώνεται, είτε από τα βέλη της Άρτεμης είτε από τσίμπημα σκορπιού. Ο μύθος αναφέρει πως κάποτε ο Ωρίωνας καυχήθηκε στην Άρτεμη και στην Λητώ, πως μπορούσε να αφανίσει τα ζώα της Κρήτης και η Γαία οργισμένη, γέννησε έναν σκορπιό, που το τσίμπημα του ήταν μοιραίο για τον Ωρίωνα. Ο θάνατος του Ωρίωνα που συμβαίνει όταν μπει ο χειμώνας, συμβολίζει το αστρονομικό φαινόμενο του σβησίματος του, όταν ο ήλιος μπαίνει στον Σκορπιό.

Άλλος μύθος λέει πως η Άρτεμη ερωτεύτηκε τον Ωρίωνα και ο Απόλλωνας για να τον απομακρύνει από κοντά της προκάλεσε την Άρτεμη να στοιχηματίσει μαζί του, πως δεν μπορούσε να πετύχει ένα σκοτεινό σημάδι πέρα στην θάλασσα. Η θεά αγνοώντας πως ο στόχος ήταν το κεφάλι του Ωρίωνα, τον πέτυχε και τον σκότωσε. Απαρηγόρητη η θεά για τον άδικο θάνατο του αγαπημένου της, τον ανέβασε στον ουρανό.

    Οι ναυτικοί αντικρίζουν το κεφάλι του Ωρίωνα στον ουρανό, ενώ τα πόδια του είναι βυθισμένα μέσα στην θάλασσα.

     Στην Υρία της Βοιωτίας, ο μύθος λέει πως ο επώνυμος ήρωας της περιοχής Υρευς, γιος του Ποσειδώνα και της Ατλαντίδος Αλκυόνης είχε δεχτεί στο παλάτι του τον Δια, τον Ποσειδώνα και τον Ερμή. Οι αθάνατοι για να τον ανταμείψουν του χάρισαν στα γεράματα έναν γιο. Γονιμοποίησαν το δέρμα του βοδιού που τους πρόσφερε στην θυσία, διέταξαν να το θάψει στην γη και να μην το βγάλει εάν δεν περάσουν 9 μήνες. Ύστερα από εννέα μήνες γεννήθηκε ο Ωρίωνας. Αυτός ο «καθυστερημένος» μύθος είχε σκοπό να αναδείξει την δύναμη του Ωρίωνα που είχε τρεις μεγάλους θεούς για πατέρες του.

ΚΥΝΑΣ - ΣΕΙΡΙΟΣ

     Ο Ωρίωνας στο «ουράνιο κυνήγι» του, συνοδεύεται από έναν σκύλο (τον αστερισμό Κύνα ή αλλιώς Σείριο). Η ομηρική ποίηση που δεν γνωρίζει ακόμα το όνομα του, εξυμνεί την φωτεινή του λάμψη, που την παραβάλει με την αστραφτερή πανοπλία του Αχιλλέα ή του Διομήδη.

     Ο Σείριος το πιο λαμπρό αστέρι, κάνει την εμφάνιση του μέσα στο κατακαλόκαιρο και σύμφωνα με τον Ησίοδο ξεραίνει το δέρμα των ανθρώπων και λυσσάνε τα σκυλιά. Άλλωστε στη φαντασία των ανθρώπων είχε ταυτιστεί σαν ένα μανιασμένο σκυλί, γι αυτό και έδωσαν στον αστερισμό το όνομα του. Οι άνθρωποι για να εξορκίσουν τα δεινά που προκαλούσε από την «λύσσα» του, επικαλούνταν ένα ουράνιο στήριγμα. Προστάτης τους ήταν ο Αρισταίος, που στην Κέω (Κέα) μετριάζει κατά την βούληση του, την φλογερή θερμότητα του ουρανού. Πολύ καιρό ο Σείριος πυρπολούσε τις Κυκλάδες και προκαλούσε πανούκλα και ξηρασία, καταστρέφοντας τις σοδειές των ανθρώπων. Οι θεοί ως βοήθεια έστειλαν τον Αρισταίο, που εγκατέλειψε τα λιβάδια της Βοιωτίας για να πάει στις Κυκλάδες. Ο Αρισταίος θυσίασε στον Σείριο, για να τον εξευμενίσει και φύσηξαν τότε τα πρώτα μελτέμια, που επί σαράντα μέρες δροσίζουν το Αρχιπέλαγος. Από εκείνη την εποχή οι ιερείς της Κέας προσφέρουν κάθε χρόνο εξιλαστήριες θυσίες, πριν φανεί ο αστερισμός του Κυνός (Σείριος).

 

                                                                                             ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ 1ο ΜΕΡΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΡΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ (1ο μέρος)

        Οι Έλληνες είχαν παρατηρήσει από  πολύ νωρίς τις μορφές που τα σύνολα των άστρων σχηματίζουν στον ουρανό, την θέση που αυτά έχουν σε αυτόν, τις διάφορες ώρες που ανατέλλουν και δύουν ανάλογα την εποχή του χρόνου και τι προσφέρουν στην ναυτιλία και στις αγροτικές δουλειές.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Ήλιος, Ηώς και Εωσφόρος

   Ο πλανήτης που είχε κάνει εντύπωση στην ελληνική φαντασία είναι η Αφροδίτη. Ο πλανήτης αυτός είναι ορατός πριν από την ανατολή και πριν την δύση και αποσυνθέτεται σαν δυο αδέλφια: α) τον Φωσφόρο ή Εωσφόρο, το άστρο του πρωινού και β) το Εσπερινό (το άστρο του βραδιού).

Εωσφόρος και Έσπερος

        Ο Φωσφόρος είναι γιος του Αστραίου και της Hως, του έναστρου ουρανού και της αυγής ή πάλι του Κέφαλου και της Ηώς. Κατά την Θεογονία του Ησίοδου, αυτό το ζευγάρι γέννησε τον Φαέθοντα. Αυτό το «λαμπερό αστέρι» είχε απαχθεί στην τρυφερή του ηλικία από την Αφροδίτη και τον έκανε νυχτερινό φύλακα του ιερού της. Το ωραίο αυτό αστέρι που εξαφανίζεται και φαίνεται να παίρνει μαζί της η θεά της Αυγής και το ξανά εμφανίζει το βράδυ στον ορίζοντα, επιτηρεί τις πύλες του ουρανού. Έτσι εξηγούνται οι σχέσεις της Αφροδίτης με τον πλανήτη που έχει το όνομα της. Ο Φώσφορος βγαίνει από το «λουτρό» του Ωκεανού για να αναγγείλει στη γη το φως της μέρας.

       Ο Έσπερος, γιος του Άτλαντα είναι η είσοδος της νύχτας. Και τα δυο τα ονόματα είναι διαφορετικά, αλλά συνθέτουν ένα αδερφικό ζευγάρι, ανάλογο με αυτό των Διόσκουρων. 

Στα μετέπειτα χριστιανικά χρόνια ο πλανήτης Αφροδίτη έπαψε να συμβολίζει τον πλανήτη που φέρει το φως. Οι Σκοταδιστές το μετέτρεψαν σε άστρο του Σατανά, δηλαδή σε κάτι που φέρει το σκοτάδι και το κακό.

>                                                                                                       ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ 2ο ΜΕΡΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Η ΝΥΜΦΗ ΗΧΩ

    Μέσα στην άγρια την φύση, εκεί που οι Νύμφες κατοικούν και παίζουν ανέμελα, τραγουδούν και χορεύουν ένα φαινόμενο είχε εντυπωσιάσει την λαϊκή φαντασία. Η ηχώ που στο βουνό επαναλαμβάνει την φωνή του ανέμου, θα έπρεπε να βρίσκεται σε κάποια σχέση με τις Νύμφες που κατοικούσαν στην ίδια περιοχή. Για να εξηγήσουν την προέλευση της, οι Έλληνες δημιούργησαν έναν έξυπνο μύθο.

   Η Ηχώ ήταν μια νύμφη που τράφηκε και ανατράφηκε από τις Μούσες. Από αυτές διδάχθηκε τον αυλό, την σύριγγα και το τραγούδι. Φίλη της μοναξιάς, απέφευγε την συναναστροφή με τους θεούς και τους ανθρώπους και αρνιόταν τον έρωτα τους. Κάποτε την ερωτεύτηκε ο θεός Πάνας, μα αυτή δεν ενέδωσε στον έρωτα του. Τότε ο Πάνας για να την εκδικηθεί ξύπνησε την τρελή μανία στους βοσκούς, που όρμησαν κατά πάνω της, την διαμέλισαν και σκόρπισαν τα μέλη της πάνω στην γη. Η Γαία που την λυπήθηκε πήρε και έθαψε τα μέλη της. Λέγεται μάλιστα πως τα μέλη είναι κρυμμένα σε μέρη όπου επαναλαμβάνεται και αναπαράγεται ο ήχος της.

    Ο Λατίνος ποιητής Οβίδιος φάνταζε πως η ηχώ προήλθε από τον εξής μύθο: Ενώ ο Δίας ερωτοτροπούσε με διάφορες Νύμφες, η Ηχώ απασχολούσε την Ήρα με την φλυαρία της, για να μην γίνουν αντιληπτές οι ερωτικές σχέσεις του ανδρός της. Μια μέρα κατάλαβε την παγίδα που της έστηνε η Ηχώ και την τιμώρησε. Την μεταμόρφωσε σε απόηχο, δηλαδή σε πρόσωπο που δεν ελέγχει την φωνή του, που επαναλαμβάνει πάντα την τελευταία συλλαβή που ακούει.

     Μια τρίτη εκδοχή του μύθου και πιο αυθεντική, είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας της για τον Νάρκισσο. Όταν ακόμα ζούσε στις λίμνες μαζί με τις άλλες Νύμφες ερωτεύτηκε έναν ωραίο έφηβο, τον Νάρκισσο. Όταν αυτός αρνήθηκε τον έρωτα της, η Ηχώ από ντροπή αποσύρθηκε μέσα στα ερημικά σπήλαια. Ο πόνος και το πείσμα της, την έλιωναν καθημερινά, το κορμί της αδυνάτισε τόσο που στο τέλος εξαϋλώθηκε και δεν έμεινε παρά μόνο η φωνή και ο σκελετός της. Οι θεοί την μεταμόρφωσαν σε βράχο, που διατήρησε την φωνή της.

Από κείνη την μέρα δεν την βλέπει κανένας πια μέσα στα δάση, αλλά απαντάει σε όποιον την καλεί από τον βράχο! 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Η ΝΥΜΦΗ ΑΣΤΕΡΙΑ

    Η Νύμφη Αστερία εμφανίζεται δίπλα στην αδερφή της, την Λητώ. Ο Ησίοδος αναφέρει πως γέννησε  του Περσαίου την Εκάτη, μια θεά που συγγενεύει πολύ με την  Άρτεμη.

    Ο μύθος μας λέει πως ο Δίας θέλησε να παραπλανήσει την Αστερία αφού πρωτύτερα είχε ενωθεί με την Λητώ. Η Αστερία (η θεά των άστρων) για να του ξεφύγει μεταμορφώθηκε σε ορτύκι. Ο Δίας όμως την πρόφτασε παίρνοντας την μορφή του αετού. Εκείνη με την σειρά της για να του ξεγλιστρήσει έγινε πέτρα και βούτηξε στην θάλασσα. Στο σημείο που βούτηξε ξεπήδησε ένα νησάκι. Σε εκείνο τον νησί κρύφτηκε η Λητώ από την οργή της Ήρας για να γεννήσει τον θεό του Φωτός, τον Απόλλωνα.

    Αρχικά το νησί ονομάστηκε Αστερία ή Ορτυγία. Η Ορτυγία είναι στην κυριολεξία η χώρα του ορτυκιού (όρτυξ), του πουλιού που η εμφάνιση του αναγγέλλει στο αρχιπέλαγος τον ανοιξιάτικο ήλιο, του πρωινού πουλιού που προηγείται από την ανατολή της ημέρας. Αργότερα ονομάστηκε Δήλος, που σημαίνει η φανερή, η λαμπερή. Η Δήλος λοιπόν προοριζόταν να δει τη γέννηση του Δήλιου θεού, εκείνου που φανερώνεται μέσα στο έκλαμπρο φως. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Ο ΠΡΙΑΠΟΣ

     Ο Πρίαπος ήταν ένας φαλλικός θεός. Θεωρούνταν ιδρυτής της πόλης Λάμψακος και τον τιμούσαν σαν κύριο θεό τους. Στην Λάμψακο λατρευόταν ως προστάτης των αμπελιών. Τιμές είχε δεχτεί και σε άλλες περιοχές της Προποντίδας , μια εξ αυτόν είχε και το όνομα του, Πρίαπος. Ο θεός εκεί θεωρούνταν υιός του Διονύσου και της Χιόνης. Στην Βιθυνία πίστευαν πως ήταν Τιτάνας ή ένας από τους Δακτύλους της Ίδης. Λένε πως η Ήρα του εμπιστεύτηκε τον μικρό Άρη, για να του μάθει την τεχνική του πολέμου. Πρώτα τον έκανε τέλειο χορευτή και κατόπιν πολεμιστή. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, ο Πρίαπος λάμβανε το δέκατο των λαφύρων που προορίζονταν για τον Άρη.

   Μητέρα του συνήθως ήταν η Αφροδίτη και πατέρας του ο Διόνυσος, αν όχι ο Άδωνης ή ο ίδιος ο Ζευς. Η ιστορία της γέννησης του μας θυμίζει πολύ την ιστορία του θεού Πάνα και του Διονύσου. Ο μύθος λέει ότι όταν γέννησε η Αφροδίτη αυτό το δύσμορφο παιδί με την μεγάλη γλώσσα, την μεγάλη κοιλιά και το δυσανάλογο φαλλό τρόμαξε. Το πέταξε από την αγκαλιά της και το αρνήθηκε. Το παιδί αυτό το περιμάζεψε ένας βοσκός, που μόλις παρατήρησε τον φαλλό του, κατάλαβε ότι πρόκειται να  φέρει ευφορία στα φυτά και στα ζώα.

     Τα πλάσματα που είχαν παρατονισμένο φαλλό, θεωρούσαν ότι φέρνουν γονιμότητα και ευφορία   στην φύση. Τέτοια ήταν ο Ορθάνης , που τον έλεγαν και γιο του Ερμή, ο Κονίσαλος και ο Τυχών.

     Ένας μύθος μας αναφέρει ότι ο Πρίαπος επιθύμησε πολύ μια όμορφη Νύμφη, την Λωτίδα. Την στιγμή που την πήρε στην αγκαλιά του, αυτή μεταμορφώθηκε σε φυτό που φέρει το όνομα της, τον λωτό. Κάποιοι άλλοι λένε ότι η Νύμφη καθώς κοιμόταν ο Πρίαπος απέτυχε να την αγγίξει, διότι εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ένας Σιληνός και άρχισε να γκαρίζει, ξυπνώντας  την κοιμωμένη Λωτίδα. Ο Πρίαπος εξοργίστηκε και σκότωσε τον Σιληνό. Από τότε συνηθιζόταν στην Λάμψακο να θυσιάζουν γαϊδάρους προς τιμήν του.

    Στενότερες σχέσεις είχε ο Πρίαπος με τον θεό Διόνυσο, ο οποίος θεωρείται και πατέρας του συχνά. Όπως και ο Διόνυσος, φέρει στέφανο από κισσό και κλήματα και κρατάει στο ένα του το χέρι θύρσο και στο άλλο ένα κύπελλο.

   Στην Ελλάδα η λατρεία του ήταν περιορισμένης έκτασης. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι τον θεό τον τιμούσαν εκτός από τα αστικά ιερά του και σε ολόκληρη την ύπαιθρο. Θεωρούνταν προστάτης των βοσκών, των ποιμνίων, της κτηνοτροφίας γενικώς. Υπό την προστασία του ήταν επίσης και η μελισσοκομεία. Του πρόσφεραν μέλι, γλυκίσματα, καρπούς όπως σύκα, σταφύλια, αμύγδαλα και ρόδια. Του θυσίαζαν επίσης ζώα από τα κοπάδια τους. Επίσης τον λάτρευαν οι ναυτικοί και οι ψαράδες. Αγάλματα του και βωμοί υπήρχαν σε ακτές και λιμάνια. Του πρόσφεραν ψάρια και αλιευτικά εργαλεία.

    Έτσι ο Πρίαπος άνηκε κάποτε στους φαλλικούς ή μισοζωώδεις εκπαιδευτές των θεών, όπως στην περίπτωση του Διονύσου και του Άρη. Στην ομάδα του Κηδαλίωνος και του Χείρωνα και του Σιληνού.

Ο θεός εικονίζεται όρθιος  γέρων και γενειοφόρος μπροστά σε βωμό. Στο αριστερό του χέρι κρατάει κέρας και στο υψωμένο δεξί του ένα ομοίωμα πιθανόν φαλλού. Ο ανασηκωμένος χιτώνας αποκαλύπτει τον υπερφυσικό φαλλό του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΝΥΜΦΕΣ ΣΙΛΗΝΟΙ ΚΑΙ ΣΑΤΥΡΟΙ

     Η λέξη Νύμφη δηλώνει ένα θηλυκό ον, με το οποίο ο άντρας γίνεται «νυμφίος», δηλαδή ευτυχισμένος και φτάνει στο σκοπό του ανδρισμού του. Ο χαρακτηρισμός αποδίδεται σε μια θεά ή σε ένα θνητό κορίτσι. Το ον που είναι νύμφη δεν σημαίνει ότι έχει αποκτήσει και την αιωνιότητα των μεγάλων Θεών. Οι Νηρηίδες που συγγενεύουν με τις νύμφες θεωρούνται αιώνιες, όπως το στοιχείο τους η θάλασσα. Οι Ναϊάδες ή Ναΐδες, οι νύμφες των νερών που ανήκουν σε πηγές, ζουν τόσο όσο και οι ίδιες οι πηγές. Οι Νύμφες που συνδέονται με λιβάδια και δάση είναι λιγότερες. Ονομάζονται Δρυΐδες ή Αμαδρυάδες και πεθαίνουν μαζί με τις δρύς τους.

     Υπάρχει ένας παλιός υπολογισμός για τη διάρκεια της ζωής των Νυμφών : «Εννιά φορές όσο ζουν οι άνθρωποι ζει η φλύαρη καρακάξα, το ελάφι ζει τόσο όσο τέσσερις καρακάξες, τρεις φορές όσο ένα ελάφι φτάνει το κοράκι, εννιά φορές όσο ζει το κοράκι ζει ο φοίνικας και δέκα φορές όσο ζει ο φοίνικας ζουν οι Νύμφες , οι κόρες του Διός».

     Από όλους τους θεούς του Ολύμπου μόνο ο Ερμής είναι γιος νύμφης. Αυτό το γεγονός είχε αντίκτυπο στο στενό και μόνιμο δεσμό του με τις Νύμφες. Οι  Νύμφες θηλάζουν τους θεούς και τους ήρωες, αντιπρόσωποι και σωσίες των μητέρων τους. Η τροφή τους είναι ίδια των θεών, η αμβροσία. Σέρνουν το χορό με τους θεούς και κάνουν έρωτα με τους  Σιληνούς  και τον Ερμή. Πεύκα, δρύς και έλατα μεγαλώνουν στην γέννηση τους και ζουν όσο κι αυτές. Τα δέντρα αυτά δεν τολμούν να τα αγγίξουν με πέλεκυ οι θνητοί. Όταν οι μοίρα τους φέρνει το θάνατο τα όμορφα δέντρα πρώτα μαραίνονται  χάνουν την φλούδα τους, σπάνε τα κλαδιά τους και έτσι η ψυχή των Νυμφών, χάνει το φως του ήλιου. Οι  Νύμφες εμφανίζοντε με ωραίο πρόσωπο, ντυμένες με μακριά φορέματα τις περισσότερες φορές τρεις μαζί (σαν τις Χάριτες) με τον Ερμή.

     Την ομάδα των νυμφών πλαισιώνουν οι Σιληνοί,  που αντιπροσωπεύουν το ανδρικό στοιχείο. Παριστάνονται με μυτερά αυτιά, με οπλές και αλογοουρές. Έχουν επίσης ανθρωποφαλλική μορφή με πλακουτσωτά πρόσωπα και χυδαίους τρόπους. Να αναφέρουμε ότι ένας δάσκαλος του θεού Διονύσου είναι Σιληνός. Ακόμα και οι θεϊκοί Σιληνοί και  οι Σάτυροι πεθαίνουν. Στην Μ. Ασία διηγούνται  για έναν Σιληνό που μεθυσμένος, πιάστηκε αιχμάλωτος και αποκάλυψε βαθιές σοφίες. Λένε επίσης και για κάποιον Μαρσύα, που ήταν τόσο ανόητος που ήθελε να συναγωνιστεί στη μουσική με τον Απόλλωνα. Ο Μαρσύας νικήθηκε φυσικά από τον θεό και έβγαλε το τριχωτό του δέρμα. Δεν πρόκειται για κάτι το τρομακτικό, αν σκεφτούμε πως η ζωώδης περιβολή αποτελεί μονάχα την εξωτερική μάσκα.

     Να αναφέρουμε και την υπόλοιπη παρέα που συνοδεύει τις Νύμφες και αυτοί είναι οι Σάτηροι. Άνδρες με δέρμα τράγου που αγαπούν τις Νύμφες, χωρίς να τυμωρούντε γι’  αυτό, ενώ κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο για κάποιον θνητό. Το ωραίο αγόρι Ύλας για παράδειγμα, εξαφανίζεται βγάζοντας νερό από το πηγάδι. Τον τραβάει μέσα στο νερό μια Νύμφη ή μια τριάδα Νυμφών. Στην γλώσσα μας υπάρχει ο Νυμφόπληκτος, «ένας που τον πήραν οι Νύμφες». Σε ξεχωριστή θέση με το ανθρώπινο γένος βρισκοντε οι Μελίες. Αυτές είναι όμως παιδιά του Ουρανού και της Γαίας, που ξεπετάγονται από το αίμα του ακρωτηριασμένου πατέρα.              

       

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΛΑΜΙΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΥΣΕΣ

     Το όνομα Λάμια ή Λαμώ σημαίνει: καταβροχθίζω («λαιμός» σημαίνει φάρυγξ). Η Λάμια  είναι ένα μυθικό τέρας στην υπηρεσία της Εκάτης. Από τη μέση και επάνω είναι όμορφη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Οι παραμάνες την αποκαλούν Λαμώ και Ακκώ, Αλφιτώ, Γελλώ, Καρκώ και Μορμώ αντί Μορμολύκη. Η Λάμια ήταν μία βασιλοπούλα στην Λιβύη, εκεί έδειχναν και το σπήλαιο όπου κατοικούσε. Ήταν λένε τόσο όμορφη, που ο Δίας την αγάπησε και έκανε μαζί της πολλά παιδιά. Αυτός ο έρωτας, προκάλεσε την οργή της Ήρας, με αποτέλεσμα να αφανίσει όλα της τα παιδιά, εκτός από τη Σκύλλα. Η Λάμια από την στεναχώρια και το μίσος της, έχασε την λάμψη και την ομορφιά της. Ο φθόνος την οδήγησε να κατασπαράζει τα παιδιά των άλλων μανάδων. Οι άνθρωποι της αποδίδουν τους αιφνίδιους θανάτους των βρεφών και θεωρούν πως αν την πιάσουν και της ανοίξουν την κοιλιά θα απελευθερωθούν από μέσα της, όλα τα παιδιά που κατάπιε. Έχει ακόμα την ικανότητα να βγάζει τα μάτια της και να παραμένει πάντα ξύπνια, ακόμα και όταν κοιμάται.

     Επίσης η Λάμια είναι γνωστή και για τις ερωτικές της επιθυμίες και γι'αυτό πολλές εταίρες τις αποκαλούν Λάμιες. Η ικανότητα της να αλλάζει συνεχώς μορφές θυμίζει την τριμορφία της Εκάτης και την περίεργη σωματική κατασκευή της Σκύλλας. Η Λάμια έχει αυτό το χάρισμα όπως και άλλες θεότητες της θάλασσας, καθώς και μια άλλη τερατώδης μορφή, η Έμπουσα. Αυτό το όνομα είναι κάποτε απλώς μια άλλη ονομασία της Εκάτης, κάποτε όμως εμφανίζεται και ως ανεξάρτητη θεότητα.

     Ο κόσμος μιλούσε για τις Λάμιες και τις Έμπουσες στον πληθυντικό αριθμό, πράγμα που σήμαινε πως τα δύο ονόματα έλεγαν το ίδιο πράγμα. Αν συναντήσει κανείς την Έμπουσα στην είσοδο του Κάτω Κόσμου, όπως συμβαίνει σε ένα έργο του Αριστοφάνη, θα αντικρίσει  ή μια αγελάδα ή ένα μουλάρι ή μια σκύλα ή μια ωραία γυναίκα. Το πρόσωπο της λάμπει σαν φωτιά και το ένα της πόδι είναι χάλκινο. Άλλοι μιλούν απλώς για τα χάλκινα σανδάλια που η Εκάτη φορούσε ως «ταρταρούχος», δηλαδή ως εξουσιάστρια στα Τάρταρα. Άλλοτε όταν εμφανίζεται σαν εύθυμη θεά, φοράει χρυσά σανδάλια. Το άλλο πόδι της Έμπουσας είναι τόσο λερωμένο από την κοπριά του ζώου, που δεν μοιάζει με πόδι ζώου, αλλά σαν πόδι από κοπριά. Στο σημείο αυτό η μυθολογία παραχωρεί την θέση της στην αστειολογία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΡΟΚΝΗΣ, ΦΙΛΟΜΗΛΑΣ ΚΑΙ ΤΥΡΕΥΣ

    Ο μύθος αυτός σώζεται σε τρεις παραλλαγές, η  πιο γνωστή είναι της Αττικής. Σύμφωνα με αυτήν ο βασιλιάς της Θράκης και γιός του Άρη Τηρεύς, βοήθησε τον βασιλιά της Αθήνας Πανδίωνα, στον πόλεμο κατά των Θηβαίων. Ο Πανδίωνας από ευγνωμοσύνη, του έδωσε για σύζυγο, την κόρη του Πρόκνη ή Αηδών. Το ζευγάρι απέκτησε γρήγορα ένα γιο, τον Ίτυ. Όταν ο Τηρεύς ξαναγύρισε στην Αθήνα διέδωσε τον ψεύτικο θάνατο της συζύγου του και ζήτησε από τον  Πανδίωνα να νυμφευτεί την δεύτερη του κόρη την Φιλομήλα, το όνομα της σημαίνει «φίλη των κοπαδιών». Έτσι κατάφερε και ξεγέλασε την Φιλομήλα, την πήρε και την έκρυψε σε έναν στάβλο μέσα στο δάσος και για να μην ομολογήσει την αποτρόπαια πράξη του, της έκοψε την γλώσσα. Η Φιλομήλα όμως ήταν καλή υφάντρα και άρχισε να υφαίνει ένα φόρεμα που περιέγραφε τα βασανιστήρια της. Όταν το τελείωσε το έστειλε κρυφά στο σπίτι της αδερφής της. Η Πρόκνη όταν το έλαβε ήταν η νύχτα που γιόρταζε ο Διόνυσος. Έτρεξε στο δάσος απελευθέρωσε την αδερφή της και την έσυρε στην γιορτή μαζί με τις Βακχίδες. Πάνω στην έκσταση η Πρόκνη, κομματιάζει «τελετουργικά» τον γιο της Ίτυ (όπως έκαναν οι Τιτάνες στον Διόνυσο), τον βράζει σε μια χύτρα και τον προσφέρει σε «ιερό γεύμα» στον άνδρα της. Όταν κατάλαβε ο Τηρεύς τι του είχαν σερβίρει,  με γυμνό σπαθί καταδίωξε και τις δύο αδερφές. Θα της είχε σκοτώσει εάν δεν είχε επέμβει ο Ζευς, που τους μεταμόρφωσε και τους τρείς σε πουλιά.

     Η Πρόκνη μεταμορφώθηκε σε αηδόνι. Οι Έλληνες θεωρούσαν πάντα το κελάηδισμα του, θρηνητικό τραγούδι. Στους θλιμμένους ήχους του αηδονιού ακούν τη φωνή της μητέρας που σκότωσε το παιδί της. Ο Τηρεύς μεταμορφώθηκε σε τσαλαπετεινό και η  Φιλομήλα σε χελιδόνι,  το πουλί που τιτιβίζει ακατάληπτα σαν να του έχουν κόψει την γλώσσα.

     Ο Παυσανίας στα «Φωκικά» μας αναφέρει ότι στην Δαυλίδα τελέστηκε το «ιερό γεύμα». Εκεί το χελιδόνι δεν χτίζει φωλιά και δεν  γεννάει τα αυγά του. Οι Φωκείς το  δικαιολογούν πως η Φιλομήλα και ως πουλί ακόμα φοβάται τον Τηρέα και γι΄ αυτό απομακρύνθηκε από την χώρα του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΑΓΧΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

   Η ιστορία για τον έρωτα της μεγάλης θεάς διαδραματίζεται στο όρος Ίδης, στην περιοχή της Τροίας. Η ιστορία αυτή μεταδόθηκε από έναν ύμνο που αποδίδεται στον Όμηρο.

   Η Αφροδίτη με την δύναμη της είχε υποτάξει θεούς και θνητούς, ακόμα και τον Δία κατάφερνε να λησμονεί την  θεϊκή αδελφοσύζυγο του Ήρα και να ερωτεύεται θνητές γυναίκες. Μόνο τρεις θεές αντιστέκονταν στην δύναμη της : η Αθηνά, η Άρτεμης και η Εστία.

   Ο Δίας για την υποταγή του στην θεά την ανάγκασε να ερωτευτεί έναν θνητό, τον Αγχίση. Ο Αγχίσης ήταν ένας ωραίος βοσκός, γιος του Κάπυου και της Θέμιδας και ζούσε στην περιοχή της Τροίας. Στις κορφές της Ίδης όπου έβοσκε το κοπάδι του, τον συνάντησε για πρώτη φορά η Αφροδίτη. Μόλις τον αντίκρισε η φλόγα του Έρωτα άναψε μέσα στα στήθη της. Έτρεξε αμέσως στο νησί της, την Κύπρο, κλείστηκε μέσα στο ναό της και διέταξε τις Χάριτες να την πλύνουν, να την αρωματίσουν και να την στολίσουν. Απαστράπτουσα γύρισε στα βουνά της Ίδης και πήρε τον δρόμο για την καλύβα του βοσκού Αγχίση. Το βραδάκι έφτασε στις στάνες. Ο Αγχίσης καθόταν μόνος του και έπαιζε την κιθάρα του, όταν ξεπρόβαλε μπροστά του η πανέμορφη θεά. Ο Αγχίσης θαμπώθηκε από την ομορφιά της καθώς την έλουζε το λιγοστό φως του φεγγαριού. Θαμπωμένος ο Αγχίσης χαιρέτησε την Αφροδίτη σαν θεά, γιατί υπέθεσε πως τέτοια ομορφιά και λάμψη δεν μπορεί παρά μόνο να την έχει μια θεά. Της υποσχέθηκε βωμό και  θυσίες να της προσφέρει, εάν τον ευλογούσε αυτόν και τους απογόνους του. Η θεά του αποκρίθηκε πως δεν είναι αθάνατη μα μια θνητή, κόρη του βασιλιά της Φρυγίας, αλλά γνώριζε καλά την γλώσσα των Τρώων. Συνέχισε λέγοντας πως ο Ερμής την άρπαξε από τον χορό της Άρτεμης που έσερνε με τις Νύμφες, για την φέρει στην Τροία, γιατί την προόριζε για γυναίκα του Αγχίση. Κατόπιν παρακάλεσε τον βοσκό να μην την αγγίξει μέχρι να την παρουσιάσει στους γονείς του και στα αδέρφια του σαν νύφη. Επίσης επιθυμούσε να στείλει μια παραγγελία στους γονείς της σχετικά με την προίκα και κατόπιν θα έκαναν τον γάμο. Με αυτά της τα λόγια άναψε πιο πολύ τον έρωτα που έτρεφε για εκείνη και της αποκρίθηκε: « Αν είσαι μια θνητή γυναίκα προορισμένη για γυναίκα μου, ούτε θεός ούτε άνθρωπος θα μ΄ απομακρύνει από σένα. Κι αν ο ίδιος ο Απόλλωνας με τα βέλη του ήταν να με χτυπήσει, κατόπιν εγώ σε αγαπώ τώρα και ας πεθάνω τώρα!». Αυτά της είπε ο Αγχίσης και την έπιασε από το χέρι. Αυτή τον ακολούθησε κοιτάζοντας προς τα πίσω, σαν να ήθελε να φύγει. Την ξάπλωσε στο μαλακό του στρώμα φτιαγμένο από δέρματα λύκων και αρκούδων, που άξια τα κέρδισε στο κυνήγι. Της αφαίρεσε την αστραφτερή της ζώνη και της έβγαλε το φόρεμα. Ξάπλωσε με μια θεά δίχως να το γνωρίζει. Την ώρα που οι άλλοι κυνηγοί γυρνούσαν στις καλύβες τους τότε η θεά ξύπνησε τον Αγχίση και του έδειξε την πραγματική της μορφή. Ο Αγχίσης τρόμαξε σαν κατάλαβε με ποια είχε πλαγιάσει και ζήτησε από την θεά να τον γλυτώσει από την τιμωρία, γιατί κανείς θνητός δεν γλύτωσε σαν αντίκρισε μια θεά γυμνή.

   Η θεά μετέπειτα γέννησε τον γιο του Αγχίση, τον Αινεία. Στον Αγχίση απαγορεύτηκε να αποκαλύψει ότι γέννησε το παιδί μιας θεάς. Η αποκάλυψη αυτού του μυστικού θα σήμαινε την αρπαγή του παιδιού του και το μεγάλωμα του από την Νύμφες. Ο ίδιος θα τιμωρούνταν από τον Δία. Έτσι και έγινε. Πάνω σε ένα μεθύσι του παινεύτηκε πως είχε κοιμηθεί με την Αφροδίτη και ο Δίας τον άφησε ανάπηρο ρίχνοντας του κεραυνό. Μια άλλη διήγηση αναφέρει πως ο Αγχίσης τυφλώθηκε γιατί είδε την θεά γυμνή και οι μέλισσες του έβγαλαν τα ματιά. Τον Αινεία δεν τον μεγάλωσε η Αφροδίτη αλλά τον εμπιστεύτηκε στις Νύμφες του όρους Ίδη. Όταν γεννήθηκε ο Αινείας η Αφροδίτη προφήτεψε πως θα γινόταν ξακουστός ως ο ιδρυτής ενός έθνους που θα ξαπλωνόταν στην Μεσόγειο. Αυτό ήταν  το έθνος των Λατίνων, στην γειτονική Ιταλία. Οι Ρωμαίοι τον τίμησαν σαν ιδρυτή του έθνους τους, τον θεωρούσαν προστάτη τους και το αίτιο των δυνάμεων τους για να επικρατήσουν σε όλη την Μεσόγειο και ακόμη πιο πέρα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »